Facebook link

Zabytkowy Zespół Parkowo-Dworski Sieniawa - Obiekt - VisitMalopolska

Powrót

Zabytkowy Zespół Parkowo-Dworski Sieniawa

Zabytkowy Zespół Parkowo-Dworski Sieniawa

Zabytkowy parterowy dworek
Sieniawa 302, Sieniawa Region turystyczny: Gorce i Beskid Wyspowy
tel. +48 502610832
tel. +48 502157771
Dwór w Sieniawie jest datowany na XVII wiek. Stanowi część zespołu parkowo-dworskiego znajdującego się w pobliżu zabytkowego kościoła św. Antoniego z Padwy, wybudowanego w 1740 roku przez właściciela Sieniawy Andrzeja Sędzimira jako kaplica dworku. Sam dwór to murowany, parterowy budynek z poddaszem i dachem pokrytym gontem.

Dwór oraz zabudowania gospodarcze powstały na ziemiach należących do sołtysa Sieniawy. Zostały one wykupione w I połowie XVII wieku przez dziedzica Raby Wyżnej – Kaspra Sierakowskiego z Bogusławic. Za jego czasów na niewielkim skrawku ziemi położonym nad stromym brzegiem Raby wzniesiono murowany dworek z kamienia, dach przykryto gontem. Miejsce Kaspra zajął jego syn Bogusław Sierakowski. W 1718 roku spisał testament, w którym przekazał swoim dzieciom cały majątek. Zarządził wówczas sporządzenie inwentaryzacji dworu oraz otaczających go zabudowań. W zbiorach archiwum państwowego możemy odnaleźć dokument, w którym szczegółowo opisano majątek dworski w Sieniawie w XVIII wieku. Zgodnie z opisem, na parterze dworu mieściła się sień oraz trzy izby. Z jednej z nich można było przejść do sekretnego pokoju oraz spiżarki. Znajdowały się tam również: piekarnia, kapuśnica, a także pomieszczenia na cielęta. Na piętrze ("górce") nie było żadnych pomieszczeń mieszkalnych. Wyposażenie dworu było bardzo skromne. W wielu oknach brakowało szyb, dachy dworu i zabudowań gospodarczych częściowo były pozbawione gontu. W otoczeniu dworu znajdowały się także: browar, piwnica, stodoła oraz obora na trzodę chlewną.
Kolejnym dziedzicem, zamieszkującym dworek w Sieniawie był Andrzej Sędzimir. Dzięki jego inicjatywie wybudowana została kaplica dworska - kościół św. Antoniego. Pod koniec XVIII wieku sieniawskie dobra przejął ród Borowskich. Dwór znalazł się w posiadaniu Józefa Borowskiego i jego następcy - Kajetana, znanego ze swego okrucieństwa na całym Podhalu.
W latach 50. XIX wieku (po śmierci Kajetana) ziemie dworskie przejął Stefan Wilkoszewski. Zarządzał nimi aż do swojej śmierci.
Rok 1885 oznaczał zmianę na lepsze dla Sieniawy, gdyż rządy okrutnych dziedziców się zakończyły. Dobra ziemskie Raby Wyżnej (więc także dworek w Sieniawie) przejął doktor Jan Zduń. Był to człowiek znany z wielkiej szlachetności i uczynności. Nikomu nie odmawiał swojej pomocy, szczególnie jeśli była to osoba uboga. Za jego czasów uruchomione zostało połączenie kolejowe z Chabówki do Zakopanego. Zadbał także o unowocześnienie gospodarki we wsi. Jednak w 1906 roku dziedzic zginął w wypadku na polowaniu, zostawiając na barkach żony Róży opiekę nad całym majątkiem. Zgodnie z opowieściami, które krążyły wśród mieszkańców, Zduń przegrał w karty wszystko co posiadał i wolał zginąć, niż skazać swoją rodzinę na życie w ubóstwie.
W 1917 roku córka Zdunia - Wanda wyszła za mąż za Kazimierza Głowińskiego. Majątek do 1945 roku należał do Głowińskich, a po wojnie przeszedł w ręce Skarbu Państwa. Rodzina została bez dachu nad głową. Zakazano jej także osiedlać się na terenie powiatu nowotarskiego. Zamieszkali u dalszej rodziny w Krakowie. W 1946 roku w wyniku przeprowadzonej reformy rolnej, ziemie Głowińskich podzielone zostały pomiędzy pracowników dworskich. Wokół zabudowań dworskich powstała tak zwana resztówka, którą przeznaczono później na potrzeby spółdzielni produkcyjnej. W latach 50. w budynku dworu mieściła się szkoła podstawowa, a w latach późniejszych państwowe zakłady przetwórcze.  

Od 2016 roku właścicielami budynku są osoby prywatne. W 2017 roku rozpoczęto rewitalizację dworu. Obecnie prowadzą one działalność związaną z dziedzictwem kulturowym naszego regionu oraz kształtowaniem postaw religijnych i patriotycznych szczególnie wśród młodych ludzi. Z inicjatywy właścicieli zostało założone stowarzyszenie, które wspiera te działania.